فَيُوحِيَ بِإذْنِهِ ما يَشاءُ إنَّهُ عَلِيُّ حَكيمٌ » ؛ « 1 » بر هيچ بشرى ممكن نيست خداوند با وى سخن گويد جز به وحى و الهام ، و يا به تكلّم از پشت پرده ، يا آن‌كه رسولى گسيل دارد كه به اذن پروردگار آنچه را مىخواهد بر آن بشر القا نمايد . عصمت انبيا مسئلهء 14 . انبيا و پيامبران اولواالعزم - يعنى : پيامبرانى كه داراى شريعت و كتاب آسمانى هستند - داراى چهار وظيفهء خطير و عظيم‌اند : 1 . دريافت احكام و معارف غيبى از مبدأ وحى . 2 . رساندن آنچه مأمور ابلاغ آن هستند به امّت و جامعه . 3 . تصدّى اجرا و پياده كردن شريعت آسمانى خويش در ميان ملّت ، و در منطقهء مأموريّت به وسيلهء تشكيل حكومت و يا طُرق ديگر . 4 . عمل كردن خودشان بر وفق دين و شريعت وقت . و انبياى غير اولواالعزم نيز تكاليف فوق را دارند ؛ لكن آنان شريعت مورد عمل و ابلاغ و اجراى خود را از پيامبران قبلى ، دريافت مىكنند . مسئلهء 15 . امّا دو وظيفهء اوّل كه مسئلهء دريافت و ابلاغ شريعت است ، مستفاد از ادلّهء باب دربارهء وحى انبيا اين است كه : آنان در مرحلهء دريافت احكام و معارف از سوى حق و در مرحلهء ابلاغ آن به جامعهء خويش ، از تخطّى عمدى و از خطا و اشتباه ، عصمت و مصونيّت الهى دارند . شاهد مطلب ، ادلّهء عقلى و نقلى است كه از آن جمله ، آيهء زير است : « عالِمُ الْغَيْبِ فَلا يُظْهِرُ عَلى غَيْبِهِ أحَدًا * إلاّ مَنِ ارْتَضى مِنْ رَسُولٍ فَإنَّهُ يَسْلُكُ مِنْ بَيْنِ يَدَيْهِ وَ مِنْ خَلْفِهِ رَصَدًا * لِيَعْلَمَ أنْ قَدْ أبْلَغُوا رِسالاتِ رَبِّهِمْ وَ أحاطَ بِما لَدَيْهِمْ وَ أحْصى كُلَّ شَيْءٍ عَدَدًا » ؛ « 2 » خداوند ، عالم [ بر ] هر غيب است . گوشه‌اى از آن ، دين و شرايع آسمانى است كه تحت چتر دانش او پنهان است . او بر غيب نهانى خود ، جز پيامبرى كه به رسالت برمىگزيند ، احدى را مطّلع

--> ( 1 ) . سورهء شورى ، آيهء 51 . ( 2 ) . سورهء جن ، آيهء 26 - 28 .